nobaveh.center

بهداشت روان در کودکان یک و دو سال

توسط: | برچسب ها: , , , , , , , , , , | دیدگاه ها: 0 | خرداد ۱۴ام, ۱۳۹۷

بهداشت روان در کودکان یک و دو سال

رشد کودک: کودک در سال اول زندگی نیاز به کشف توانایی های خود و شناخت محیط دارد. و به حمایت شما نیاز دارد.

کودک در این سن نیاز دارد تا محیط اطراف خود را بشناسد بهتر است به جای اینکه او را محدود کنیم یا از دست زدن به وسایل خانه منع کنیم . وسایل خطرناک را از خانه جمع کنیم و محیط امنی برای او ایجاد کنیم. یادمان باشد محدود کردن کودکان کار درستی نیست زیرا کودکان جسورتر می توانند از توانایی های بیشتری از ذهن خود بهره مند شوند.

در این سنین باید برای کودک خود وقت بگذاریم و با او بازی کنیم یادمان باشد در بازی حتما نباید والد بازنده باشد و کودک برنده، زیرا این کار باعث می شود کودک مهرطلب و یتیم ذهنی بار بیاوریم.

همچنین باید به تقسیم انرژی کودک کمک کنیم یعنی اگر فعالیتی باعث خستگی و گریه او می شود، آن را تغییر دهیم.

 

نظم و تربیت در کودکان

نظم و تربیت به معنای تنبیه نیست به این معناس که به کودک یاد دهیم که جامعه و خانواده از او چه انتظاری دارد. همچنین برای او محدودیت صحیح به وجود آوریم. اما این را درک کنیم که کودک برای درک این محدودیت نیاز به آزمودن دارد.

حافظه کوتاه مدت در این سنین فعال است، پس نیاز است درس های داده شده به کودکان را تکرار کنیم. از کودک خود توقع نداشته باشید همه ی آموزشها و تربیتتان را سریع یاد بگیرد زیرا این کار نیاز به زمان دارد.

گاهی شیطنت های کودک به این معناس که می خواهد پی ببرد در مقابل توانایی هایی که می تواند انجام دهد و می خواهد بفهمد محدودیت شما تا کجاست.

ما باید برای کودکان خود با تحسین کردن، الگوی مثبتی ایجاد کنیم. مثلا اگر کار خوبی انجام داد او را تشویق و تحسین کنیم. این کار باعث می شود تا برای جلب توجه شما کارهای خوب را تکرار کنند. ولی اگر شما را اذیت کرد عصبانی شوید و او را تنبیه کنید او برای جلب نظر شما دست به کارهای بد میزند.

به خاطر داشته باشید کودک از طریق عمل خود یاد می گیرد، پس فرصت آزمودن و خطا را به او بدهید.

 

 

بهانه گیری و لجبازی کودک

بهانه گیری راهی برای نشان دادن ناکامی شدید اوست. زیرا هنوز به رشد کامل عاطفی نرسیده تا بتواند با این حس قوی برخورد کند.

کودکان در این سن برای فهماندن منظور خود به اندازه کافی مشکل دارند هنگامی که حواس شما پرت می شود، مشکل او دو برابر می شود.

بهانه جویی به خاطر عدم احساس امنیت است و این حس زمانی ایجاد می شود که توجه شما به او کم می شود.

برای کم شدن یهانه جویی باید ببینید مشکل کودک شما از کجاست. مثلا اگر با بیرون از خانه رفتن مشکل دارد، خریدتان را به وقتیکه او نزد پرستار است موکول کنید یا اگر وقتی شما با دوستانتان هستید، بی قرارتر می شود. این زمان را کم کنید.

سعی کنید هنگامی که بهانه می گیرد مدام به او نه نگویید. روی عقیدتان پافشاری کنید اما منطقی باشید. تا جایی که به کودک آسیب وارد نشود به بهانه هایش بی توجه باشید اما به خاطر داشته باشید که بعضی از کودکان در هنگام بهانه گیری به محبت شما و آغوش گرمتان نیاز دارند. پس گاهی وقت ها خود را به جای او بگذارید و به جای او به مسایل نگاه کنید.

گرد اورنده :غزاله نظری، کارشناس مامایی، عضو تیم تحقیقاتی نوباوه

مرکز نوباوه، فاطمه نامنی

nobaveh.center

۰۹۱۲۰۲۸۲۶۰۵

ارسال پاسخ